Verbonden door samen eten
Luciënne van Assendelft

Luciënne van Assendelft

Eigenaar en bedenker, Lucy's Love Food en De Geheime Keuken

Ook dit jaar zaten velen van ons tijdens Kerstmis weer rond de hete pannetjes of aan een luxe diner. Samen eten vinden we gezellig en het brengt ons dichter bij elkaar. Luciënne van Assendelft, beeldend kunstenaar en kok, zet dit in de dagelijkse praktijk in. Tijdens haar concept-diners komen er veel verhalen los doordat ze eten inzet als verbindend communicatiemiddel. “Voedsel is voor mij wat verf voor een kunstschilder is. Het diner is het kunstobject, ik zet daarmee mensen aan het denken.”

Dineren als middel om tot elkaar te komen

Hebben we het tijdens de kerstdagen alleen over werk gehad, de kinderen en onze kwaaltjes of hebben we echt met onze naasten gepraat? Samen aan tafel gaan kan daarbij helpen. Dat we zo veel moeite steken in het kerstdiner is niet gek. Eten is sowieso al een sociale bezigheid en samen eten maken, samen eten delen, schept een band.

Met mijn concept-diners doe ik niet anders, het gaat alleen een stapje verder: er worden gewoontes doorbroken, grenzen verlegd en het vanzelfsprekende wordt aan de kaak gesteld. Dat doe ik met De Geheime Keuken voor publiek, voor mensen die eens anders uit eten willen. Als Lucy’s Love Food doe ik dat voor het bedrijfsleven waarbij inspiratie en anders denken centraal staan, om zo grote stappen te nemen binnen de structuur van een organisatie.

Eten wordt dan een bewuste bezigheid

Geen gemakkelijk diner

De mensen die aan deze sessies meedoen, zitten vaak op een hoge positie binnen de organisatie en zijn gewend om goed te eten, en om naar chique, hippe, of bijzondere restaurants te gaan. Deze mensen raak je door dicht op de huid te gaan zitten, door iets te creëren waarbij eten weer een hoofdonderwerp wordt, in plaats van iets vanzelfsprekends wat wordt geconsumeerd. Eten wordt dan een bewuste bezigheid.

In het hier en nu

Telefoons zijn dan ook niet welkom bij de diners die ik verzorg. De mensen aan tafel zijn in het hier en nu, en met elkaar. Iedereen die aanwezig is, is zichtbaar en tastbaar. Er zitten dus ook geen onzichtbare mensen aan mijn tafel.

Tafelmanieren is een concept waarbij uiteindelijk alle remmen worden losgegooid

In your face

Tafelmanieren is een concept waarbij uiteindelijk alle remmen worden losgegooid. De mensen komen binnen en mogen gaan zitten aan een tafel waar nog niks op staat. Er ligt enkel een wit latex tafelkleed en bij iedere plek zijn twee viltstiften ingedekt als ware het bestek. Ik maak duidelijk dat alles mag worden gevraagd. Vervolgens vertel ik over de tafelmanieren die wij in onze cultuur hebben. Dat we ons voegen naar de verwachtingen die er zijn en zelf hebben, maar dat we dat helemaal niet hoeven te doen. Het dessert wordt als eerste geserveerd. Niet ieder een mooi opgemaakt bordje, maar in het midden van de tafel wollige pavlova met vers fruit, maar zonder schaal eronder. De andere gerechten serveer ik op dezelfde manier, gewoon op tafel. De gasten hebben geen bestek, geen opscheplepel, geen bord. De vraag is elke keer weer hoe ze dat gaan aanpakken. Ze hebben een gezamenlijk probleem dat moet worden opgelost. Alles is ineens mogelijk, met je handen eten, het dessert als eerste nuttigen. De westerse tafelmanieren zijn ver te zoeken en dat zorgt voor verwarring.

Verwachtingen en aannames

Het is de rode draad in al mijn diners om mensen uit hun comfortzone te halen. Thuis eet je heel anders dan in een restaurant en van een sterrenrestaurant heb je weer hele andere verwachtingen dan van de kroeg op de hoek. We hebben allerlei gewoontes, gebruiken en ideeën gecreëerd rondom eten. Die gewoontes doorbreek ik graag.

Tijdens de inspiratiesessies voor bedrijven zet ik de diners in om de ‘normale’ gang van zaken te doorbreken. Bijvoorbeeld bij een diner als Tafelmanieren, vaak maakt er dan een kinderlijke speelsheid zich meester van mensen, waarna een creatief denkproces veel makkelijker vloeit. Naar problemen die onoplosbaar leken, wordt anders gekeken. De belangrijkste voorwaarde voor mij is dat het eten lekker en goed moet zijn, het wordt je alleen niet aangedragen zoals je gewend bent. De deelnemers worden in hun persoonlijke comfortzone aangeraakt en gaan daardoor op een andere manier met elkaar in gesprek. Ongemak creëert verbondenheid.

Bewust eten

Heel belangrijk hierbij is dat mensen bewust worden van hun gedrag rondom eten. Het is hun gemeenschappelijk probleem en hun gemeenschappelijk genot, het eten is iets wat ze allemaal met elkaar overeen hebben. Bij mij is het alleen net wat anders dan je gewend bent, doordat het vanzelfsprekende wegvalt van iets wat zo gewoon is, maak je op een andere manier contact met de mensen waarmee je dat deelt.

Foto: Luciënne van Assendelft

Het gesprek